Autyzm

Pamiętaj, że pojedynczy objaw występujący u dziecka nie jest równoznaczny z występowaniem autyzmu, lecz występowanie kilku z nich jest już wskazaniem do bardziej wnikliwej obserwacji dziecka.

Jeśli zauważysz niepokojące objawy u swojego dziecka nie zwlekaj z wizytą u lekarza, bo szybka diagnoza i wczesna interwencja pozwoli pomóc dziecku.

autyzm_infografika

Autyzm to termin  opisujący  zaburzenie rozwoju. Dla większości jest  cały czas  niewiadomą, czymś niezrozumiałym, bardzo często wzbudza  lęk , można o nim przeczytać  w  wielu  publikacjach  oraz  w  internecie. Piszą o nim specjaliści,  nauczyciele, psycholodzy, naukowcy, terapeuci,  a także rodzice, którzy już  poznali  diagnozę swoich dzieci.
Trudno dokładnie powiedzieć czym jest,  bo najczęściej każdy przypadek jest inny, ale warto poznać najistotniejsze zagadnienia.

Autyzm jest całościowym  zaburzeniem neurorozwojowym, co oznacza zaburzenie rozwoju i funkcjonowania mózgu.  Nieznane  są jego przyczyny. Przypuszcza się, że  ważną rolę w powstaniu zaburzenia może pełnić predyspozycja genetyczna oraz czynniki środowiskowe (np. problemy okołoporodowe, biochemiczne, choroby zakaźne).

Charakterystyczne objawy dla  zaburzenia rozwojowego  ze spektrum autyzmu dotyczą trzech sfer  rozwojowych:

– umiejętności  społecznych

– komunikowania się  z  otoczeniem

– sztywnych wzorców zachowań.

Najwięcej  nieprawidłowości zwykle obserwuje się w sferze  umiejętności  społecznych, tej najważniejszej sferze, bo warunkującej prawidłowy rozwój pozostałych umiejętności. Nieprawidłowości można rozpatrywać  pod  kątem deficytów i  nadmiarów behawioralnych.  Oznacza to,  że pewne umiejętności można zaobserwować  w  nadmiarze lub stwierdzić  ich brak  w  odniesieniu  do dzieci typowo  rozwijających się. Takim  przykładem  jest brak umiejętności  nawiązywania kontaktu wzrokowego,  brak umiejętności naśladowania oraz obserwowane często liczne zachowania stymulacyjne jako nadmiar  behawioralny  (machanie rękami,  kręcenie się w kółko).

Każde dziecko  z  autyzmem  rozwija się inaczej. stopień  nasilenia problemów u poszczególnych dzieci  jest różny.

 Uzasadniony  niepokój powinno wzbudzić to, jeśli Twoje dziecko w  wieku około dwóch lat:

  • nie reaguje na wołanie po imieniu, choć słyszy dźwięki płynące z otoczenia
  • nie dzieli się uwagą, to jest nie przynosi  ci zabawek,  nie  pokazuje paluszkiem  ciekawych dla siebie przedmiotów lub  sytuacji  oraz  nie patrzy na to co  sam mu pokazujesz
  • nie wykonuje  gestów typu:nie wiem,  jaki  jestem  duży,  ile mam kłopotów,  nie kręci główką  na „nie” i  „tak”
  • spontanicznie nie naśladuje  żadnego  z rodziców lub inne bliskie mu  osoby, np. mama  je, pije  gotuje,  telefonuje lub  tata jedzie  samochodem
  • nie jest zainteresowane  wspólną zabawą z  Tobą w  a-ku-ku, chowanie się pod  kocykiem lub rzucaniem piłki do  innej osoby, budowaniu wieży z klocków
  • lubi bawić się samo , często porządkując lub ustawiając zabawki w określonym  dla siebie porządku
  • bawi się zwykle tak samo manipulując zabawkami, nie potrafi udawać, że karmi misia 
  • nie reaguje gdy bliska mu osoba jest  smutna, płacze i samo nie domaga się ukojenia, gdy jemu stanie się coś złego
  • wykonuje dziwne ruchy,które wielokrotnie powtarza (np. macha rączkami, kręci się w kółko, macha  sznurkami)
  • ma specyficzne zainteresowania np. fascynują go literki,sprzęty elektroniczne
  • potrafi bawić się w jeden i ten sam sposób przez długi czas, nie zmienia swojej  swojej zabawy spontanicznie, a gdy próbujesz dołączyć się do jego  zabawy i  coś  w niej zmienić często z niej rezygnuje, odchodzi do innej lub protestuje
  • nie mówi  lub jego mowa nie służy do komunikowania się z innymi
  • czasami powtarza niektóre zasłyszane słowa, ale nie robi tego, żeby się komunikować z innymi

Nie zawsze musi to być autyzm,  ale nie czekaj  na diagnozę działaj wspomagając  rozwój dziecka  poprzez odpowiednią zabawę terapię możesz mu pomóc. Dodatkowych informacji  szukaj  synapsis.org.pl